Μπουζούκι  Τζουράς  Μπαγλαμάς 

Το μπουζούκι είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ελληνικά παραδοσιακά όργανα και αποτελεί σύμβολο του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού. Οι ρίζες του εντοπίζονται στην αρχαιότητα, καθώς θεωρείται απόγονος της πανδούρας, ενώ στη νεότερη εποχή εξελίχθηκε και διαδόθηκε ευρέως στον ελλαδικό χώρο. Διαθέτει μακρύ μανίκι με ταστιέρα και σκάφος αχλαδόσχημο, κατασκευασμένο από λωρίδες ξύλου. Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι: το τρίχορδο, με τρεις διπλές χορδές (κουρδισμένες ρε-λα-ρε), που συνδέεται περισσότερο με το ρεμπέτικο, και το τετράχορδο, με τέσσερις διπλές χορδές (ρε-λα-φα-ντο), που έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές από τη δεκαετία του 1950 και μετά.Με τον χαρακτηριστικό, δυναμικό αλλά και εκφραστικό του ήχο, το μπουζούκι εκφράζει συναισθήματα πάθους, καημού αλλά και χαράς. Μεγάλοι δεξιοτέχνες όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Μανώλης Χιώτης και ο Γιώργος Ζαμπέτας ανέδειξαν το όργανο, το έφεραν στο προσκήνιο και το καθιέρωσαν ως βασικό στοιχείο της νεότερης ελληνικής μουσικής ταυτότητας. Σήμερα, το μπουζούκι διδάσκεται σε ωδεία και μουσικές σχολές, ενώ έχει ξεπεράσει τα όρια της Ελλάδας, εμφανιζόμενο σε διεθνείς μουσικές σκηνές και κατακτώντας το ενδιαφέρον ξένων μουσικών και κοινού.